تنظیم کننده های قلب درون فلزی که از فولاد و یا تیتانیوم ساخته شده اند،قرار می گیرند. سیگنال های الکتریکی که از وسایل به کار برده شده در میوکاردیوم ایجاد میشوند،باعث کاهش ضربان قلب به پایین ترین حد بحرانی خود می شود(ولتاژ ۵ولتی و جریان ۱۰میکرو آمپری و زمان یک میلی ثانیه ای از مشخصات این سیگنال ها می باشد)تنظیم کننده های ضربان قلب که خوب کار نمی کنند،باعث تغییراتی به صورت فوق می شوند. در بیشتر تنظیم کننده های ضربان قلب،میدان مغناطیسی در مدار بسته ای تقویت شده که باید به نحوی حساسیت مدار را ازبین برد که باعث ایجاد ایمپاس های ناخواسته در وسایل بازرسی کننده ضربان قلب نشود.

از یک میدان مغناطیسی قوی،فقط حدود ۰.۱میلی تسلای آن روی این عوامل موثر می باشد و شدت میدان در فاصله ۵متری یا بیشتر از یک مغناطیس ۰.۵تسلایی خطراتی را ایجاد نمی کند. با قرار دادن یک مغناطیس کوچک روی قفسه سینه بیمار در کلینیک ها برای از بین بردن این اثرات استفاده می کنند.

به طور کلی باید گفت،که مواد فلزی که در بدن به کار برده می شوند(به هر دلیلی) باعث از بین رفتن یکنواختی میدان مغناطیسی و در نهایت ایجاد ایمپالس های اضافی شده و باعث ناهنجاریهایی مخصوصا در کار ضربان قلب می شوند.این ایمپاس ها در نتیجه تغییرات گرادیان میدان مغناطیسی نسبت به زمان نیز می باشد.تغییرات فلو یا شار میدان مغناطیسی بر حسب زمان باعث قطع خطوط میدان مغناطیسی و در نتیجه ایجاد جریان الکتریکی می شود. در نهایت می بایست اشاره کرد که اثرات میدان مغناطیسی بر روی بدن به سه دسته تقسیم می شوند:

۱)اثرات میدان الکتروستاتیک که باعث چرخش اسپین ها می شود.

۲)اثرات جریان های القایی بوسیله گرادیان میدان مغناطیسی که رزنانس پروتون ها را بر عهده دارد.

۳)اثرات گرمایی میدان های رادیو فرکانسی که باعث چرخش بردار مغناطش حول میدان مغناطیسی می شود.